Decluttering

Het is wat mij betreft de hoogste tijd voor de najaarsschoonmaak.

Als ik mijn leven niet voorbij ren dan rent het leven mij wel voorbij. Dat betekend dat ik altijd druk druk druk ben met van alles en nog wat. Ik krijg van alles gedaan behalve wat ik eigenlijk al heel lang wil aanpakken. Namelijk ons huis. 

Ik ben een sentimentele doos en hou van mooie dingetjes die mij een vrolijk gevoel geven en wil dat mijn kinderen niks te kort komen.
Daarbij ben ik ook nog eens iemand die “niks” kan weg doen van wat ze ooit heeft gekregen. Ik bewaar nog net niet het inpakpapier.
Oohja ik zou het haast vergeten. Ik heb ook van alles en nog wat liggen voor projecten die ik ooit ga doen en alles is leuk voor later.

Herkenbaar toevallig?

Kortom ik heb een probleem.
Mijn huis is te vol en ik heb onderhand geen overzicht meer en het zeugt m’n energie met bakken uit mij vandaan. Aangezien ik al mijn hele leven een overdenker ben. (Waar ik in eerste instantie niet mee om kon gaan waardoor het omsloeg in piekeren.) Ben ik al een poosje aan het terug gaan naar de kern. Daar horen een aantal vragen bij en een aantal afspraken met mezelf om het te kunnen oplossen.
De vragen:

  • Waar komt dit gedrag vandaan?
  • Hoe heb ik het zover laten komen?
  • Wat ga ik doen om het te veranderen?
  • Hebben we dit echt nodig?

De afspraken:

  • Alles wat ik heb gedaan is een kleine overwinning
  • Ik ga niet alles tegelijk doen
  • Ik neem de tijd om alles uit te soorteren 
  • Het is niet erg om een cadeau te regiften of te doneren.
  • 80% van wat je langer dan een jaar niet hebt gebruikt gaat weg. 
  • Koop enkel wat je echt gaat gebruiken of wat echt een toegevoegde waarde heeft.
  • Voor ieder item wat je koopt kijk wat je daarvoor in de plaats kan verkopen/doneren.

Waarom doen ik dit?

Het is eigenlijk een combinatie. Als mensen zijn we van nature verzamelaars. Sommige hebben meer drang dan andere om te bewaren en te verzamelen voor het geval dat. Dan komt er bij mij nog bij dat het eigenlijk van generatie op generatie over is gegaan dat we ergens veel waarde aan hechten en zeunig op zijn. Ik heb regelmatig de uitspraak gedaan dat ik die broek al 17 jaar heb bijvoorbeeld. Die heb ik dan ook wel 17 jaar niet gepast maar dat is een ander verhaal. Zo heb ik ook nog de standaard zaken als rapporten en mijn strikveter diploma. Maar ook verslagen die ik heb geschreven en agenda’s die ik had in de brugklas en een knikkerzak die we zelf hadden geknutselt en nog veel meer zoals bijvoorbeeld woordenboeken die niet meer up-to-date zijn. Sommige dingen zijn inderdaad leuk voor later, maar met veel zaken is het eigenlijk onnodig om het te bewaren. Zo heb ik nu het dilemma met de 20 tekeningen die per kind per week worden geproduceerd en alle meesterwerken op A3 formaat en dan nog alle dingen die je niet kan opvouwen of opstapelen waar ze hun stinkende best op hebben gedaan….
HEBBES en dat is het hele eieren eten! Iemand of ikzelf heeft daar z’n stinkende best voor gedaan en dan zou ik het weggooie of wegdoen.
Dat is een dingetje wat ik heel moeilijk kan losmaken van elkaar. Het feit dat iemand de tijd heeft genomen om iets speciaal voor ons uit te kiezen. Daar een moment van de dag voor heeft vrijgemaakt, misschien wel uren of dagen over heeft nagedacht. (Ik ben niet de makkelijkste persoon om een cadeau voor te halen. De meeste mensen begrijpen niet precies hoe mijn hoofd werkt en dan ontstaat er denk een soort faalangst oid. Dus ik bezorg mensen stress terwijl ik al blij ben met hun simpele aanwezigheid.) Of iemand heeft heel erg hard gewerkt om iets zelf te maken en al die moeite om een blijk van waardering voor ons. Dat vind ik zo bijzonder en dat is mij zoveel waard dat ik het niet los kan koppelen van het item. Ik kan niet die moeite en tijd die iemand voor ons of voor mij heeft gedaan koesteren en het item na een bepaalde periode wegdoen. Ik zal altijd het item vasthouden (zelfs na jaren en jaren) en weten wat voor verhaal daar aan vast zit. Ik heb het idee bij mezelf ingeprint dat als ik het dan weg doe het een vorm van ontdankbaarheid is. Maar is dat ook zo? Ik vind het bijvoorbeeld helemaal niet erg als ik iemand iets cadeau doe of voor iemand iets maak en die persoon geeft het aan een ander. Dan is het bij iemand beland die er echt veel plezier aan beleefd. Als ik alles wat de kids maken en geven van nu tot ze het huis uit gaan bewaar en ze het dan meegeef. Dan zouden ze een huis vol met geschiedenis hebben, maar geen ruimte meer om te wonen. 

Dus ik heb besloten dat ik het mezelf ga aanleren om het los te koppelen van elkaar. Dat ik de tijd en moeite waardeer (sommige dingen zal ik jaren en jaren koesteren), maar als de tijd aanbreekt om afscheid te nemen van het item om wat voor reden dan ook. Dan kan dat en bewaar ik de herinneringen. Mijn interne harde schijf is per slot vele malen groter dan mijn woonoppervlakte. Dit is een proces wat een behoorlijke periode in beslag zal nemen omdat het tegen mijn natuur in gaat, maar ik ben al een goed end op weg dus het is zeker haalbaar.

Zou je dat nou wel doen?

Een uitspraak die mijn oma altijd in mijn jeugd maakte is: “zou je dat nou wel doen?” Wat vond ik dit een verschrikkelijke vraag. Ja, natuurlijk zou ik dat wel doen! ik heb het geld en ik wil het hebben dus ik koop het punt. Nu moet ik er om lachen, want ik stel mezelf deze vraag nu maar al te vaak. Soms vraag ik haar weleens of ze dat ooit had verwacht? Dat dingen waar ik vroeger geen weet van wilde hebben en niet naar wilde luisteren nu juist de dingen zijn geworden waar ik een kern van rust en passie in vind. Zoals bijvoorbeeld de natuurwandelingen waar ik haar nu juist mee naartoe neem. Och, wat heb ik geklaagd dat ik pijn had in mijn benen en voeten en geen stap meer kon zetten als we weer een stomme boswandeling moesten doorstaan. Nu geniet ik er met volle teugen van en ben ik dankbaar dat ik juist nu met haar deze wandelingen mag maken. Ah fijn.

De vraag “zou je dat nou wel doen?” is dus de eerste vraag geworden die ik mezelf stel als ik ga shoppen. Mijn antwoord veranderd dan ook geregeld. Het lijkt wel alsof er een soort inwendige strijd gaande is tussen mijn begeerte en mijn verstand. Dan heb ik iets in mijn handen waarvan ik heel goed weet dat de kids er heel blij mee zullen zijn. Dan loop ik een rondje met het item in mijn hand door de winkel. Dan zie ik soms ook nog eens iets wat bijvoorbeeld praktischer is en waar ze meer aan zullen hebben. Dan had ik “vroeger” rustig beide meegenomen. Ik vond het als kind namelijk helemaal niet leuk wanneer ik iets heel graag wilde en het niet kreeg. (Dat heeft er ook mee te maken dat mijn zusje vaak wel kreeg wat ze heel graag wilde.) Dus ik ging het ouderschap in zoals vele van ons. “Ik ga mijn kinderen alles geven wat ze willen, want dat had ik vroeger niet.” Dat heb ik dus ook een poos gedaan. Binnen de kaders van wat financieel verantwoord was uiteraard. Maar is wat ze heel graag willen ook iets wat nodig is? Op een bepaald moment is er zoveel speelgoed dat er een overstimulans is en er niet meer mee gespeeld wordt. Dit draagt dus bij aan de energie zeugende rommel die er ontstaan is. (ja ik heb bakken waardoor je het niet ziet, maar de aanwezigheid alleen al is overweldigend) Dit gehele proces gaat er dus door mijn hoofd tijdens dat rondje. Met als gevolg dat ik een kleine overwinning heb en het netjes terug leg in het schap ( Ja mensen netjes terugleggen waar je het vandaan gepakt hebt en niet ergens in de winkel dumpen!) Ik draag nog voldoende bij aan de “groeiende economie” hoor. Ik ben enkel een stuk selectiever geworden in wat ik koop en heb de regel ingesteld voor alles wat wordt aangeschaft gaat er iets de deur uit.

Mama dit wil ik heel graag!

In mijn missie om mijn huis clutterfree te krijgen moet er ook een behoorlijke hoeveelheid speelgoed ons huis verlaten. Zoals de meeste ouders doen ik dit wanneer ze er niet zijn om dicussies uit de weg te gaan. Ik ben tot de realisatie gekomen dat dit een onderdeel is van een structureel verzamel probleem. Bij mij werd dit vroeger ook gedaan en mijn oma deed dit op haar beurt ook op deze manier. Er is op deze manier een hoop energie bespaard aan eindeloze discussies en verdrietige gezichten, maar als kind hebben we niet geleerd dat het soms tijd is om afstand te doen van iets wat je niet meer gebruikt terwijl je het nog wel heel erg leuk vindt.
Hiervoor heb ik het volgende compromis bedacht. Ik zoek het speelgoed uit als ze er niet zijn om mezelf de trauma tranen te besparen. Wat er weg gaat zal ik per kind in een zak of doos stoppen. Als ze weer thuis zijn leg ik ze uit dat dit speelgoed is wat klaar is om naar een ander kindje te gaan. Dan geef ik ze de ruimte om er “afscheid” van te nemen en geef ik ze afhankelijk van wat er in die verzameling zit de mogelijkheid om 1 tot 3 items uit te kiezen die ze toch echt graag zouden houden. Afhankelijk van hoe grondig ik ben geweest kan ik nog zeggen dat ze dan een gelijk aantal items weer in de wegdoe bak/zak moeten leggen. 
Hiermee hoop ik het besef te ontwikkelen dat niet alles bewaard hoeft te worden. Het is ook als een bewustwording bedoeld omtrent wat er met hun spullen gebeurt, het besef dat hun inspraak word gewaardeerd ( de mogelijkheid tot terug nemen/omruilen) en dat het allemaal oké is.

Minimaliseren?

Of ik ooit een echte minimalist word weet ik niet, maar ik leer wel een hoop van die levensstijl. Mijn najaarsschoonmaak is er dus eentje als een detox voor mijn huis en zelfreflectie. Heel anders dan mijn schoonmaak “woede” die ik had tijdens de voorjaarsschoonmaak. 
Dit is in ieder geval het begin van het consuminderen in ons huishouden. Iets waar mijn man helemaal achterstaat en toevallig al jaren over hint dat we echt wel gelukkig zijn zonder al die spullen. Ik ben maar gezegend met zo’n minimalist als echtgenoot.

Veel mensen bereiken ineens het moment dat ze rondkijken in hun huis en zich afvragen: “waar komen al die spullen vandaan?”
Daarom dat ik mijn eigen ervaring met jullie deel. Ten eerste voor het stukje erkenning dat veel mensen een vorm van overweldiging ervaren. Ten tweede om een aantal tips te delen die voor mij werken en het waarom er achter. Neem er rustig de tijd voor om alles voor jezelf in kaart te brengen. Het is niet in één dag zo’n overweldigende levensverzameling geworden. Verwacht dan ook niet dat je die in één dag weer hebt terug gebracht naar een acceptabel formaat. Begin bij het begin. Waar dat is mag je zelf kiezen. Als je maar eindigt bij de rommella, want wat daar in zit weet nooit iemand 😉

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *