Kapikule Tukriye, Grens Turkije,

Voor het eerst moet de auto naar Turkije

Na vele maanden helemaal overladen te worden door de voorbereiding van mijn man was het eindelijk begin juni. Tijd om de koffers in te pakken en op reis te gaan. De eerste keer dat ik alles uit handen heb gegeven als controle freak. Het enige wat ik heb gedaan is een paar formulieren uitgeprint ter voorbereiden.

De reis

Er moesten nog wat kleinigheidjes geregeld worden dus hebben wij de kinderen even naar mijn opa en oma gebracht. Zo konden ze gelijk even goed afscheid van elkaar nemen. Last minute een nieuwe dashcam gehaald, omdat je nooit weet waar het handig voor is. Ooh en nog even 4 herbruikbare mondkapjes gehaald. Ik heb echt een afkeer van mondkapjes, omdat ik het zie als schijnveiligheid. Maar in het buitenland moet je het op allerlei plekken dragen. Dus met dikke tegenzin de aanschaf gedaan. Voor de kinderen hadden we een vakantie koffertje gemaakt met lekkers en tijdschriften en een opgeladen tablet. Na wat paniek aanvallen dat ik geen controle had gehad was uiteindelijk alles geregeld en konden we de kinderen ophalen en vanaf daar de reis starten.

We hadden bewust de keuze gemaakt om in de avond te beginnen met de reis. Zo konden de kinderen een groot deel van de reis heerlijk slapen op de achterbank en hadden wij de focus volledig op de weg. De ervaring die we hiermee nu hebben opgedaan was echt voor herhalingvatbaar. De wegen waren rustig en de wegwerkzaamheden zijn overdag dus alles lag stil. Ik weet nog van vroeger dat de autolampen van de andere rijbaan je soms aardig konden verblinden, maar door de hogere vangrail en/of hoge begroeiing tussen de wegen heb je daar ook geen last meer van. Enkel de miezer regen die halverwege Duitsland begon was erg vermoeiend voor de ogen.

We rijden met een benzine auto en hadden het zo bedacht dat we zouden tanken zodra de tank halfvol was. Just to be sure dat we niet met een lege tank zouden stranden. Maar goed ook, want er waren momenten dat tankstations die we verwacht hadden misliepen door bijvoorbeeld een afsluiting of omleiding van de weg. Tijdens mijn eerste plaspauze kwam ik er achter dat ik helemaal geen adem kan halen met een mondkapje op. Dat was even schrikken. Ook was doordat gebeuren bij mijn neus mijn hele evenwicht uit balans. Dus mijn afkeer werd nog groter. Het liefst draai ik de sjaal van mijn hoofddoek voor mijn gezicht even onzinnig als bescherming, maar wel gemakkelijker ademhalen en vormt niet zo onwijs in mijn zichtveld. Maar dat mag dan weer niet…… (zucht en draait met de ogen).

Dichtbij de grens naar Oostenrijk besloten we even een tukje te doen. De regen was uiteindelijk zo vermoeiend dat het ons geen wijsheid leek om door te rijden, Wij reden op de navigatie van de telefoon. We waren er op voorbereid dat we in Servië veel geld zouden kwijt zijn voor de data gebruik daar. Toen we geparkeerd stonden en even de benen strekte voordat we zouden slapen raakte mijn man in gesprek met een medereiziger die net als ons onderweg was naar Turkije. Hij gaf de tip om de ( Nederlandstalige) app Sygic te downloaden, omdat je de kaarten kunt downloaden en zonder data kan reizen met het gebruik van GPS. Ideaal was dat je 7 dagen gratis gebruik kan maken van de premium functies. Dus voor heen en terug om de beurt op ieders telefoon gratis te gebruiken. We sliepen waarschijnlijk rond 03;30 en om 5;15 schrok ik wakker. We hadden geen tijd afgesproken om te vertrekken. Dus begon ik te twijfelen en te redeneren over de ochtendspits. Uiteindelijk waren we binnen iets van 20 minuten weer op weg naar de grens. We hadden bij de ANWB al een vignet gekocht dus konden zo door. Eenmaal over de grens kwam ik er al snel achter dat door Oostenrijk gaan naar Italië heel iets anders is dan naar Turkije. Ik misten een hoop herkenbaren punten en het land leek wel 2x zo lang om doorheen te reizen. Niet zo gek als je een hele andere route rijdt natuurlijk.

Tijdens een stop om de benen te strekken hebben we even gebeld met het Tes hotel in Servië waar we wilde overnachten. Om er zeker van te zijn dat er plek voor ons was. Achteraf was het helemaal niet nodig. Door de covid-19 zijn er zo weinig reizigers dat ze zelfs 1 van hun 3 locaties moesten dichthouden. De reservering was gemaakt en het adres kregen wij via de app doorgestuurd. We konden weer op weg met de wetenschap dat we ergens plek hadden om even een nachtje door te halen. Toen we dichterbij de grens van Hongarije kwamen werden er meldingen gemaakt dat je bij de tankstations een vignet kon aanschaffen. Dit hebben wij dan ook gedaan bij een rustig station zodat we goed begrepen hoe en wat. het ging heel vlot en alles op registratie van ons kenteken. Dus geen stickers meer op de voorruit. We hadden best wat wild west verhalen gehoord over sommige landen waar we doorheen zouden reizen. Dus stonden we moet een gezonde spanning bij de Hongaarse grens te wachten. Zoals eerder vermeld hebben wij een dashcam. Voor de verzekering leek mij dat wel handig, maar ook leuk om eventueel in een vlog te verwerken. Een neveneffect (waar ik deze reis achter kwam) van een cam is dat men die jou controleert deze cam ook opmerkt. We hebben wat auto’s doorverwezen zien worden voor een inspectie van de kofferbak bijvoorbeeld of extra controles. Wij konden echter (tot onze verbazing na alle verhalen) doorrijden na een vlotte controle. Ik had gelezen op een digitaal bord dat je geen plantachtige oid mee het land in mocht nemen. Met daarbij een appel met een streep er doorheen. Dus met zweet op mijn bovenlip hield ik nog even mijn zak vol appels omhoog. (Voor het geval we nog door een controle moesten. Dacht ik: “maar beter nu melden dan dat ze straks extra intensief gaan zoeken naar meer.”) De man keek mij aan een wuifde met zijn hand dat het geen probleem was en we door konden gaan.

Appel

In Hongarije wordt je door de navigatie het centrum van Sofia gestuurd. We hadden de planning om dit te vermijden, maar voordat we het goed en wel besefte stonden we midden in de drukte van Sofia. Wat best een gedoetje was, maar wel mooi om alle bouwwerken etc te aanschouwen. .Ook hier hadden wij een andere ervaring dan de verhalen die we hadden gehoord. Aardige dames die ons voorrang verleende bij het invoegen. En bij de aanschaf van het vignet voor Servië dikke pret met de mevrouw van het tankstation die totaal geen Engels of andere taal sprak waar wij bekend mee zijn.. Maar gelukkig kwamen we er met google translate en wat charades-achtige momenten helemaal uit met elkaar. We waren eigenlijk vrij vlot bij de grens aangekomen van Servië. Ook bij de uitreis hadden wij geen merkwaardigheden. Anders dan een jongeman die mijn man wuifde dat hij door kon rijden na een hele normale vraag of alles goed was afgehandeld, maar dan niet op de nette manier van de man bij aankomst. Maar echt minachtend. Dit was bij mijn man het onderwerp van gesprek bij vele conversaties die volgde (hihihi)

Eenmaal aangekomen bij de Servische grens stonden wij daar weer met een gezonde spanning en nog 3 appels over. De telefoons gingen op vliegtuigmodus en we hebben niet al te lang hoeven wachten om het land in te mogen. Net over de grens ven Servië reden we naar de tank, omdat deze weer halfvol was. We kwamen er direct achter waarom men liever niet tankt in Servië. Om de één of andere reden liet de tank bediende continue de handel klappen. Het geluid alsof je tank vol is, maar hij bleef dit doen. Dit maakte mij extra alert. Dus bleef ik via de zijspiegel de man maar in de gaten houden. Vrij vriendelijk persoon verder. Maar toch opmerkelijk dat hij zo vreemd de tank stond te vullen. Mijn man rekent af en komt met een blikje van een voor ons onbekend merk energy drank naar buiten. De dame bij de kassa zou het hem in de handen gedrukt hebben met de woorden promotie promotie. Hij was in de veronderstelling dat het gratis was, maar naar de controle van het bonnetje en het digitale bordje van de tank heeft hij er gewoon voor moeten betalen zonder er erg in te hebben Overigens was het helemaal geen lekker drankje. De navigatie was ingesteld op het adres van het hotel waar we zouden overnachten en we vervolgde onze weg. Er waren best wat weg afzettingen waardoor je met 60 km op de andere weghelft moest rijden. Dat maakte de weg ontzettend lang. Aangezien wij hadden gehoord dat de snelheid controles in Servië erg pietje precies zouden zijn waren wij dus braaf op snelheid. Tot grote frustratie van de lokale bewoners. Weten wij veel. Op een gegeven moment voegen wij weer in op de eigen rijbaan en zien daar een stel agenten rond een Nederlandse auto staan met een bonnenboekje. Dus wij hebben ons echt braaf aan de snelheid gehouden na dit aanzicht. Niet veel later zag ik weer een politie auto. Niks aan het handje, maar een paar kilometer verderop troffen wij een motor agent. We merkte al vrij snel op dat deze ons in het vizier had. Ooh jeej nou daar gaat het gebeuren hoor. Hebben we iets raars gedaan? Niet dat wij wisten. We gingen rustig op de rechterrijstrook rijden om de motor voorbij te laten gaan. Zo konden we gelijk checken of onze vermoedens juist waren. Ja hoor de agent bleef naast ons rijden. Maakte een aantal gebaren die ons niet duidelijk waren, maar dirigeerde ons niet van de weg af. zijn zwaailicht ging wel aan en ineens viel het kwartje. Je moet in Servië overdacht je koplampen aan. Dus direct de instructie opgevolgd en een gebaar van dank gemaakt. Vervolgens was de motoragent verdwenen. Eenmaal op een tolweg was het werkelijk heerlijk rijden en voor de prijs echt goed te doen. Bij de mederwerkers van het tolhuisje kon er bijna geen lachje af. Gelukkig zou dat de volgende weer helemaal anders zijn en hadden we een medewerkster bij de tolhuisje getroffen die even kenbaar maakte in hoeveel talen ze gedag kon zeggen. Erg aangenaam om weer een warm persoon te treffen onderweg. We waren inmiddels dichtbij onze slaapplek en daar waren we hard aan toe.

We reden een gebied in wat er niet echt uit zag als een stuk waar een hotel zou staan. Dus we raakte lichtelijk vertwijfeld, want we waren al een uur later dan we hadden aangegeven te arriveren. We stonden in een soort file voor de spoorwegovergang toen de navigatie aangaf “u heeft u eindbestemming bereikt”. We verwachte geen luxe wijk, maar waar we reden leek ons niet de locatie waar we moesten zijn. Niet zoals op de foto in ieder geval. Er stond ook nergens een bord of andere aanduiding van het hotel. Na 2 rondjes te hebben gereden en een beetje ongemakkelijk te worden van een groep mensen die vast heel aardig zijn. Zijn we gestopt bij een tankstation en hebben we de telefoon van de vliegtuigstand afgehaald om de hotel eigenaar te bellen. Die gaf ons nieuwe instructies van de plek waar we stonden. Aangezien ik geen Turks versta op dat niveau en mijn man vrij moe was is het nog niet makkelijk geweest. We vonden uiteindelijk iets met Tes in de naam, maar dit was een auto garage. We reden het terrein op en ik was ondertussen lichtelijk ontmoedigd en verward door alles.

Als je het terrein op rijdt zie je een schitterende villa. Ook niet wat we op de foto’s hadden gezien maar prachtig. Onthoud dat ik nu in mijn ongemak modus zit en moe ben. De mensen die ons zagen arriveren gaven niet de lichaamstaal aan dat ze ons verwacht hadden dus ik werd nog ongemakkelijker. Mijn man ging informeren en de deur van de villa werd geopend en ze spraken wat heen enweer. Ondertussen voelde ik 100 ogen op mij gericht en als deze semi sociale introvert ergens niet tegen kan is het gevoel dat alle ogen op mij staan als ik mij kwetsbaar voel. Ik vroeg mij ook af hoe de auto hier dan veilig zou staan als alles zo vrij toegankelijk zou zijn. Mijn man probeerde mij alles zo goedmogelijk uit te leggen als hij kon, maar door de lange reis was zijn uitleg in het Nederlands niet zo helder voor mij om te begrijpen. Complete paniek stond mij dus ook nader. De kinderen begonnen te springen en doen, want die waren de lange rit zat en daar waren we dus beland in een status van wat gebeurt hier nu in vredesnaam. Mijn man ging na het zien van mijn gezicht weer in gesprek en kwam terug in de auto. Hij zei: “We worden nu ergens anders heen gebracht. We kregen een upgrade aangeboden in de villa, maar als jij je prettiger voelt in een hotel dan is dat wat we doen.” Ik wist niet wat ik moest en voelde mijzelf echt een rotzak. Had ik nu fout gehandeld? Wat zouden ze wel niet denken? Heb ik nu iets heel moois afgewezen? Waar gaan we naartoe?

Eenmaal aangekomen bij het hotel was ik zo verward en hoopte ik echt dat ik niemand beledigd had. Ik begreep per slot helemaal nergens iets meer van. We betaalde voor de kamer en werden ernaartoe gebracht. We hebben ons allemaal even opgefrist en zijn gaan slapen. De volgende dag heeft mijn man nog eens alles uitgelegd nu de hersens van beide weer nuchter waren. De overheid had covid maatregelen genomen. Dit in combinatie met de lage hoeveelheid doorreizigers en toeristen maakte het voor hun het beste om hun hotel tijdelijk te sluiten. Dat hotel wat wij op de foto’s hadden gezien. In ruil daarvoor zouden wij in de villa mogen verblijven voor de zelfde prijs als een hotelkamer. De mensen die bij de garage zaten waren ook reizigers. Hun auto was onderweg stuk geraakt en deze lieten ze repareren. Vandaar dat ze niet reageerde als mensen die onze aankomst verwacht hadden. Ze waren per slot zelf ook klanten. Doordat het allemaal vrij informeel was had ik het verschil niet opgemerkt. Omdat ik dit alles niet begreep die avond hebben ze de oplossing geboden om ons te laten overnachten bij een hotel waar ze een samenwerking mee hebben. Het Vegas Hostel waar wij dus nu verbleven. Zulke ontzettend lieve mensen en ik begreep er op dat moment helemaal niet van.

Mijn man haalde een tas met schone kleding voor ons uit de auto en kwam terug met een nieuwtje. De gastheer van het hotel had jaren in Nederland gewoond en was na het weduwnaar worden van zijn Nederlandse vrouw teruggekeerd naar Servië en uiteindelijk hertrouwd etc etc. We maakte ons gereed voor het ontbijt en onze verdere reis. De man bleek ook uiterst vriendelijk te zijn en sprak nog altijd goed Nederlands. Het hostel was ook zeer mooi en had zelfs een zwembad. Zover wij konden opmaken waren we op dat moment de enigste gasten. Dus de kinderen konden zich helemaal uitleven in de speeltuin op het terras. We aten wat en dronken een heerlijk thee en namen afscheid om onze reis te hervatten.

De uitrit van Servië verliep ook zonder problemen. Ik was nog even nerveus, omdat mijn man een stempel in zijn paspoort had gekregen, maar ik niet. Maar er was niets aan het handje. Voor we het wisten stonden we aan de deur van Bulgarije. In Servië konden we geen vignet kopen. Dit kon enkel in Bulgarije zelf. Bij de controle van het proces verliep als alle ander controle posten en was dus zo geregeld. Er stonden 2 Turkse politie agenten waar we nog even wat vragen aan konden stellen en die ons gratis mondmaskers uitdeelde en hygienische doekjes. Het zien van deze agenten was voor ons heel mooi en bijzonder We moesten door een stukje met opstaande palen rijden. we wisten niet dat dit een desinfectie “straat” was. Besef mijn verraste gezicht aangezien precies mijn raam open stond. Na het vertellen van mijn ervaring aan andere schijnt het een bekend gegeven te zijn. Dus maak je de reis ook voor het eerst hou gewoon je ramen dicht daar als je geen gezicht met desinfectie spray of een beetje water uit een plasje op de grond wat omhoog spat wilt. We reden bij de grens weg het land in en reden zonder dit te beseffen ook een stukje op de verkeerde weghelft. Dit werd ons dan ook zeer luidruchtig duidelijk gemaakt door de tegenliggers. Oeps!

Bulgarije is een zeer mooi land om doorheen te rijden. Ik had eigenlijk willen stoppen om een stukje kaas te kopen. Er stonden kraampjes op sommige stukken waar dit werd aangeboden, maar steeds was ik zo vertwijfeld dat het er uiteindelijk niet van is gekomen. Het voelde alsof we met twee keer knipperen door het land waren gereden.

Daar was ze dan de vlag van Turkije. Met emotie geroerd en daarbij een beetje kippenvel reden we op de grens af. Ook hier reden we door een desinfectie straat. Dit keer herkende ik het en had ik mijn raam gesloten. We sloten achteraan in de rij van auto’s en kregen een formulier aangereikt dat moest worden ingevuld. Het waren covid gerelateerde vragen die we hebben beantwoord en het papier vervolgens weer ingeleverd. De controle verliep naar ons idee vlot. Echter bij het volgende huisje waarbij je daadwerkelijk Turkije binnen gaat werden we teruggestuurd. De jongen die daar aan het werk was was ook niet bepaald vriendelijk. Minachtend had hij gezegd dat we verzuimd hadden onze bagage te laten controleren. Met een gebaar naar het wilde westen moesten we zelf maar uitzoeken waar dit dan gedaan moest worden. Op het moment dat we het gevonden hadden was er al op akkoord gedrukt voordat er überhaupt in de auto was gekeken. Bij navraag aan die medewerker of zo’n houding van zijn collega normaal is kregen wij als antwoord: “Zij zullen niet begrijpen wat voor gevoel jullie nu hebben om na zo’n lange reis thuis te komen.”

Pide

Na de laatste controle was alles in orde en konden we doorrijden. We hebben meteen bij een huisje waar heel groot PTT op stond een sticker gekocht voor de autoban van Turkije. Dit zijn super fijne wegen waarover je vlot kan doorrijden naar bestemmingen die ver uit elkaar liggen. Ik vind het altijd leuk om PTT te zien. Het doet mij altijd denken aan hoe de post vroeger in Nederland genaamd was. We hadden allemaal honger en de kinderen wilde ook wel even hun benen strekken. Gelukkig was er een pittig restaurant in de buurt waar we heerlijk hebben gegeten (denk ook dat we de halve menukaart besteld) en de auto ook even vlot werd gewassen. Vervolgens konden we onze reis voorzetten. Door de snelweg op te gaan via de kortste invoegstrook die ik ooit heb gezien in mijn leven. We volgde de snelste route op de navigatie en kozen voor een pont overgang in Istanbul. Echter daar aangekomen was de overgang gesloten. Ze waren aan het verbouwen. Een stuk verderop konden we alsnog overgaan, maar de eerst volgende veerboot zou pas in de avond komen en de reis zou heel lang duren. Dat was niet de bedoeling.

Onze alternatieve waren over de brug in hartje Istanbul of via Çanakkale met een kort reisje op een veerboot. Aangezien Istanbul ons druk leek en mijn man zijn dienstplicht bij Çanakkale heeft gedaan hebben we daarvoor gekozen. Ook omdat de navigatie aangaf dat dit korter was. Volgende keer gaan we gewoon via de burg, want wij waren helemaal vergeten dat er vanaf daar een weg rechtstreeks naar onze eindbestemming gaat. We zijn opweg naar de veerboot van Çanakkale in een werkverkeer file terecht gekomen vol met vrachtwagens. Dat was ook zeker een ervaring en veel gesprekken rijker. De kinderen vonden het geweldig op de veerboot en het was voor ons ook wel fijn om even uit te rusten. Ooh ja, we moesten contant betalen voor de veerboot. Het was een geluk dat we nog wat lira’s bij ons hadden. Anders had de euro ook een optie geweest gelukkig, maar de lira is altijd gunstiger. De weg die volgde was er eentje die eeuwig duurde. We reden uiteindelijk op een zeer smalle weg lang een afgrond waar je u tegen zegt. Gelukkig was het donker. Het uitzicht is ongetwijfeld adembenemend, want je rijdt langs de zee bij Çanakkale. Echter dat ik zo stijl naar beneden kon kijken ondanks het gebrek aan verlichting vond ik niet zo rustgevend. De rit leek overgens eeuwig te duren, omdat we precies achter een vrachtauto reden die maar net op onze weghelft paste. Misschien maar beter ook, want als je te snel rijdt en je kent de weg niet kan je denk gerust nog uit een bocht vliegen zo in het donker.

Toen de navigatie ons vervolgens via de binnenstad naar onze bestemming wilde sturen en we over wegen met kinderkopjes reden heb ik de kaart nog eens bekeken en toen viel eindelijk het kwartje. De weg die wij hadden willen rijden heet de Istanbul Izmir otoyolu. De navigatie denkt dat dit langer duurt wegens de maximum snelheid, maar in werkelijkheid scheelt dit een hoop tijd en ben je veel sneller waar je wezen moet. We hebben de navigatie ingesteld en waren heel blij om op de otoyolu te rijden. We konden nu direct naar het huis van mijn schoonouders doorrijden. Die klaarwakker op onze aankomst zaten te wachten.

Wat een avontuur en wat hebben we genoten van deze ervaring. De grootste les: Ga met openmind beginnen aan de reis. De ervaringen van een ander hoeven niet de jouwe te zijn. Mijn tip: Geniet net zoveel van de reis als het bereiken van de eindbestemming. Je doet een hoop nieuwe en leuke ervaringen op.

Leave a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *